دیشب به سرم زد یه وبلاگ بزنم!
نه اینکه جایی نداشته باشم برای نوشتن! نه جا که زیاده ولی من عاشق مکان سری هستم هه
وقتایی هم که دلم میگیره دلم میخواد بنویسم!
حتی اگر هم ننوشتم دلم میخواد متن و تصویر و با هم ست کنم و بذارم! هه مدل منم این مدلیه دیگه این مدلی آروم میشه این دل وا مونده...
نمیدونم تا حالا براتون پیش اومده که دلتون بگیره ؟
برا من که زیاد پیش میاد!
این روزا حس میکردم بین روزمرگی ها و کارها دارم گم میشم! برا همین دلم خواست جاییی باشه برا خودم برا دل خودم برا خودم خوده خودم!
دوست دارم دیده نشم هه همه ملت دلشون میخواد دیده بشن ولی من نه!
من میخوام یه مدت گمنام باشم! ناشناس
امروز 19 فروردین 92 این وبلاگ و تقدیم میکنم به خودم :نیششششششش:
اینم بگما بار اولیه دارم برا دل خودم وبلاگ نویسی میکنم پس جای تبریک داره :)
به خودم تبریک میگم یوووووهو
راستی اسم دامین وبلاگ هم به اسم عزیزترینی هست که خیلی ازم دوره ولی نزدیکه! کسی که باعث شده توی روزای سخت زندگیم شاد باشم و تلاش کنم
خیلی قشنگه که ادم تو روزای بی کسی و تنهایی و سختی یه همراه و کنارش داشته باشه، ولی درد آوره که عزیزش در کنارش غصه بخوره و توی مشکلات اذیت بشه...
آرزو میکنم همیشه سلامت باشه همیشه شاد باشه این فرشته زندگی من